Jest niezwykle efektownie wyglądającym krzewem jesiennym, gdy pokrywa go gąszcz owoców różnej barwy. Owoce pokrywają go tak obficie, że z daleka przyciąga wzrok płomienną barwą – stąd nazwa ognik.

To jeden z najbardziej mrozoodpornych krzewów zimozielonych uprawianych w naszych ogrodach. Wyrasta do ok. 2 m, ale rośnie powoli. Pędy zaopatrzone są w ciernie długości ok. 1,5 cm. Liście ma niewielkie, podłużnie epileptyczne, o wierzchołku zaostrzonym, skórzaste, ciemnozielone, lśniące. Kwiaty, ukazujące się w końcu maja i w czerwcu, są drobne, zebrane w baldachogrona i nie mają większego znaczenia dekoracyjnego.
Choć typowe owoce ognika są czerwone, to bardzo popularne są odmiany o różnych innych barwach owoców. Szczególnie powszechne są trzy odmiany: Soleil d’Or – o owocach żółtych, dorasta do 1,5 m wysokości, Orange Glow – o owocach pomarańczowych, posiada nieco wzniesiony pokrój i Red Column – o owocach czerwonych, wyróżnia się pędami wyprostowanymi pionowo do góry, przez co jest rośliną wysoką. Oprócz ww. odmian polecenia godna jest również Red Cushion – ma owoce koloru czerwonego, dorasta do 1 m, odmiana nadająca się do zadarniania dużych powierzchni.
Ognik rośnie nawet na glebach dość ubogich, piaszczystych, choć na żyznej rośnie nieco szybciej, znosi gleby kwaśne, obojętne, a nawet lekko zasadowe. Preferuje miejsca słoneczne, gdzie lepiej i obficiej owocuje, ale powinien być osłonięty od wiatrów, które mogą, mimo jego odporności, spowodować przemarznięcia. Jeżeli to się jednak zdarzy, to wiosną można go krótko przyciąć, ale na większe pędy trzeba długo czekać, bo wolno odrasta.
Ognik jest doskonałym krzewem do tworzenia kompozycji jesiennych razem z krzewami przebarwiającymi liście, jak oczary, berberysy, klony. Może być używany na żywopłoty nienormowane. Wszelkie cięcia korygujące i formujące należy wykonywać latem, bo kwitnie na zeszłorocznych pędach. Gatunek ten nadaje się również na szpalery rozpinane na południowych ścianach lub murach. W takich warunkach owocuje szczególnie obficie. 

M.W.